Nadowski Net

Opis systemu

System NadowskiNET obecnie obejmuje województwa:

opolskie, śląskie, małopolskie, podkarpackie, świętokrzyskie.

Stanowi go 47 stacji referencyjnych GPS & GLONASS, których rozmieszczenie gwarantuje najlepsze pokrycie terenu. W ramach pojedynczej subskrypcji czasowej użytkownik posiada dostęp do poprawki umożliwiającej pomiar w czasie rzeczywistym RTK oraz RTN.

Adres IP dla systemu NadowskiNET:

  • 213.241.57.10 lub nazwa domenowa nadowski.net

Formaty danych z podziałem na porty, na których są dostępne:

2101 Sieciowe RTN NAVGEO_VRS_3_1
NAVGEO_MAX_3_1
NAVGEO_IMAX_3_1
2101 Pojedyncza stacja (RTK) automatyczna NAVGEO_NAJBL_3_1
8082 Pojedyncza stacja XXXX_RTCM_3_1
XXXX – identyfikator stacji

Który tryb poprawki wybrać ?

Pozycja jest obliczana za pomocą algorytmów RTK, takich jak np. SmartRTK wykorzystywanych w urządzeniach z serii Leica System 1200 i nowszych. Rozwój algorytmów RTK – szczególnie w SmartRTK – pozwala odbiornikowi ruchomemu pracować w odległości do 50km od stacji referencyjnej.

 

nadowski-net-1

 

Rysunek1: Pojedyncza linia bazowa RTK

Zalety Wady
Zalety wynikające z pracy z użyciem jednej stacji RTK to:

  • Zasada działania jest prosta i ogólnie dobrze rozumiana.
  • Stacja bazowa ustawiona jest blisko użytkownika w ternie dzięki czemu śledzi te same satelity co odbiornik ruchomy, odbiornik ruchomy wykonuje obliczenia pozycji.
Wady wynikające z pracy z użyciem jednej stacji RTK to:

  • Koszt zakupu stacji.
  • Czas potrzebny na ustawienie stacji referencyjnej / dodatkowy pracownik.
  • Wraz ze wzrostem odległości między stacją a odbiornikiem spada dokładność obliczonej pozycji przez odbiornik ruchomy.

Spadek dokładności wynika z błędów zależnych od odległości – głównie błędów atmosferycznych. Zasadniczo, wraz ze wzrostem odległości między odbiornikiem ruchomym a stacją bazową, warunki atmosferyczne w miejscu ustawienia stacji i przebywania odbiornika będą coraz bardziej różne. Powoduje to obniżenie dokładności wyznaczenia pozycji i sprawia, że obliczenie pełnej ilości cykli fazowych będzie coraz trudniejsze.


VRS, i-MAX

Metody i-MAX oraz VRS są do siebie podobne. Obie są klasyfikowane jako zindywidualizowane, wymagają aby odbiornik ruchomy przesyłał do serwera informacje o swoim przybliżonym położeniu. Związek między serwerem i odbiornikiem w kontekście metod i-MAX oraz VRS jest pokazany odpowiednio na rysunkach 2 i 3.

Metody niestandaryzowane
Obie metody korzystają z nieupublicznionych algorytmów do generowania poprawek RTK i dlatego są nazywane metodami niestandaryzowanymi.

Rozwiązanie RTK kontrolowane przez serwer
W obu metodach serwer oblicza rozwiązanie RTK celem zredukowania wpływu błędów zależnych od odległości. Oznacza to, że rozwiązanie sieciowe nie jest zoptymalizowane pod kątem pozycji odbiornika i może ograniczać uzyskanie właściwego rozwiązania RTK.

Dane satelitarne nie są wykorzystywane w maksymalnym stopniu
Obie metody generują poprawki RTK, które symulują działanie pojedynczej stacji referencyjnej. Ogranicza to ilość dostępnych danych satelitarnych dla odbiornika, co może spowodować, iż w pewnych okolicznościach rozwiązanie RTK będzie nieosiągalne.

 

nadowski-net-2

Rysunek 2: Związek między serwerem i odbiornikiem ruchomym korzystającym z poprawek i-MAX

nadowski-net-3

Rysunek 3: Związek między serwerem i odbiornikiem ruchomym VRS

Różnice
Metody i-MAX oraz VRS są do siebie podobne, ale nie identyczne. Główna różnica polega na tym, iż metoda i-MAX generuje poprawki dla rzeczywistych stacji referencyjnych a nie wirtualnych.


MAX

W przypadku poprawek MAC (Master Auxiliary Concept), serwer RTK wysyła pełne informacje o obserwacjach surowych i współrzędnych dla pojedynczej stacji referencyjnej, stacji głównej. W przypadku wszystkich pozostałych stacji znajdujących się w sieci (lub odpowiedniego zbioru stacji), określanych jako stacje pomocnicze, przesyłane są zredukowane nieoznaczoności obserwacji ze stacji pomocniczych i różnice współrzędnych (względem obserwacji stacji głównej i jej współrzędnych).

Współpraca między serwerem i odbiornikiem ruchomym została zilustrowana na rysunku 4.

 

nadowski-net-4

Rysunek 4: Współpraca między serwerem i odbiornikiem ruchomym korzystającym z poprawek typu MAX

 

Metoda standaryzowana
Metoda MAX wykorzystuje opublikowane algorytmy do generowania i wysyłania poprawek w sieci RTK i dlatego jest określana metodą standaryzowaną. Specjalna komisja RTCM o numerze 104 zatwierdziła tą metodę czyniąc format MAX jedynym oficjalnym standardem do przesyłania poprawek w sieci RTK włączając go do standardu RTCM 3.1.

Obliczenie pozycji kontrolowane przez odbiornik ruchomy
Poprawki MAC (Master Auxiliary Concept) zapewniają odbiornikowi elastyczność w zakresie przeprowadzenia prostej interpolacji poprawek sieciowych, jak np. FKP, albo bardziej rygorystycznego obliczenia (np. obliczenie wielu linii bazowych z pomocniczych stacji bazowych). Oznacza to, że odbiornik może monitorować rozwiązanie RTK i zmieniać metodę obliczeń w czasie pracy w celu optymalizacji rozwiązania RTK. Jest to duża przewaga nad FKP i innymi metodami.

Maksymalizacja wykorzystania wszystkich danych satelitarnych
Dzięki poprawkom MAX, odbiornik ruchomy może odtworzyć nieoznaczoności zredukowanych danych dla każdej stacji referencyjnej maksymalizując wykorzystanie wszystkich danych satelitarnych w celu obliczenia najlepszego możliwego rozwiązania RTK.

Spójność danych
Odbiornik ruchomy ma możliwość dostosowania się do warunków atmosferycznych korzystając z odpowiedniej ilości stacji referencyjnych (np. istnieje możliwość modelowania aktywności atmosferycznej na większą skalę). Oznacza to, że odbiornik może zagwarantować spójność rozwiązań RTK (pozycje i dokładności) podczas całego pomiaru.

Odtworzenie i powtórzenie pomiaru
Poprawki MAX pozwalają odbiornikowi ruchomemu mierzyć linie bazowe względem stacji głównej – rzeczywistej stacji referencyjnej. Dlatego pomiary są możliwe do odtworzenia i powtórzenia. (Rysunek 4).


 

innowacyjna gospodarka program regionalny